BİR FİDANI YEŞERTEN DOKUNUŞ

 BİR FİDANI YEŞERTEN DOKUNUŞ

Okul bahçesine o sabah erken geldi. Hava henüz yeni aydınlanıyordu. Gökyüzü, gece mavisinden gün ışığına doğru ağır ağır açılırken pembe ve turuncu çizgilerle boyanmıştı. Ağaçların yaprakları arasından süzülen ışık parçacıkları, rüzgârla hafifçe sallanan bayrağın üzerine küçük gölgeler düşürüyordu.

 

Arda’nın Gözüyle Nilay Öğretmen

Arda, elindeki kâğıdı buruşturmamak için özenle tutuyordu. Bugün Öğretmenler Günü’ydü ve o, öğretmeni Nilay Öğretmen için bir resim yapmıştı. Onun dünyasında öğretmeninin yeri bambaşkaydı. Nilay Öğretmen sadece ders anlatmazdı. Hayatla ilgili dersler veren öyküler de anlatırdı. Anlattıklarıyla ilgili, merak duygusunu besleyen sorular sorardı. 

Zil çaldığında sınıf yavaş yavaş doldu. Nilay Öğretmen içeri girdiğinde sınıf bir anda sessizleşti. Her zaman olduğu gibi hafifçe gülümsedi. Üzerindeki krem rengi uzun hırka ne de çok yakışmıştı. Yumuşak adımlarla masasına geçti. Öğretmenin gülümsemesi sıradan bir gülümseme değildi; insana “güvendeyim” hissi veren bir sıcaklığa sahipti. Bu gülümseme, öğrencilerinin kendilerini değerli ve güvende hissetmelerini sağlıyordu.

Arda’nın Merak İçeren Soruları

Arda, konuşmayı seven, meraklı bir çocuktu. Ancak heyecanlandığında kelimeler ağzından zor çıkar, kekelerdi. Öğrenmeye olan merakından dolayı aklına birçok soru gelirdi. Parmağı sürekli havadaydı. Öğretmeni Arda’nın bu merakını destekliyordu; fakat sınıftaki bazı arkadaşları Arda kekelediğinde sıkılıyor, hatta: “Arda en son konuşsun öğretmenim, onu dinlerken sıkılıyoruz.” diyorlardı.

 

Bu sözler onu çok üzüyordu. Anne ve babası da bu duruma çare arıyor, kimi zaman onu korumak amacıyla yanlışlıkla, daha da inciten uyarılar yapıyorlardı. Eve misafir geldiğinde: “Oğlum, sana soru sorulmazsa çok konuşma.” derlerdi. Bir gün babasının “Bu çocuk büyüdüğünde nasıl iş bulacak?” dediğini duyduğunda çok üzülmüştü.

 

Gün geçtikçe içine kapanmış, dünyaya sessizleşmişti. Artık sesini neredeyse sadece kendisi duyuyordu.

 

Bu durumu fark eden Nilay Öğretmen, Arda’nın eski neşesine kavuşması için elinden geleni yapıyordu. O gün sınıfta tüm öğrencilere: “Büyüyünce ne olmak istersiniz?” diye sordu.

Sınıfta Yükselen Kahkahalar ve Kırılan Kalpler

Herkes hayallerini anlattı ve sıra Arda’ya geldi.

 

— Hadi Arda, söyle bakalım. Büyüyünce ne olmak istiyorsun?

— Biiil-mmmmiiiiyooorrruuumm…

— İnsanlara bir şey öğretmeyi sevdiğini söylemiştin. Öğretmen olmayı düşünmez misin?

 

Bu sözlerin ardından sınıfta bir anda kahkahalar yükseldi. Çocuklar, kekeleyen arkadaşlarının öğretmen olmasını komik bulmuşlardı.

 

Nilay Öğretmen: “Çocuklar! Sessiz olun! Neden gülüyorsunuz? Bu yaptığınız çok ayıp. İnsanlar birbirinden farklı özelliklerle doğar. Bu özellikler ne bizi utandırır ne de üstün kılar. Arkadaşınızı destekleyip konuşmasını geliştirmesine yardımcı olmanız gerekmez mi? Onun üzülme ihtimali için daha hassas davranmalıyız değil mi?.”

 

Tam o anda zil çaldı. Arda çantasını alıp ağlayarak sınıftan koşarak çıktı.  Eve gidince odasına kapandı.

 

Akşam olduğunda kapı çaldı. Öğretmeni, Arda’yı görmek için evlerine gelmişti.

Bir Öğretmenin Küçük Bir Dokunuşla Değiştirdiği Dünya

Arda’nın gözleri tüm gün ağlamaktan kıpkırmızıydı. Öğretmenini görünce titrek bir sesle: “Hhhhoooş… ggggeeeelddiiinnnizz…” diyebildi.

Öğretmeni, yumuşak bir ses tonuyla onun yanına oturdu: “Ardacığım, arkadaşlarının özrünü getirdim sana. Bazen çocuklar şaka yaparken karşıdakinin ne kadar üzüleceğini düşünemiyor. Seni kırmak istememişler ve çok pişman olduklarını söylediler.” Başını kaldırdı, gözlerinde küçük bir umut kıvılcımı belirdi.

 

Öğretmeni devam etti: “Heyecanlandığında kelimeleri karıştırman ya da uzatarak söylemen sen yaşlardaki bazı çocuklarda olur. Zamanla da geçer. Diyelim ki geçmedi… Sen konuşmaktan da öğretmen olmaktan da vazgeçme. Hayatta bazen bize engel gibi görünen özelliklerimiz avantajımız olur. Onlara rağmen çabalıyor olmamız çok daha kıymetlidir ve büyük başarılar getirir.”

 

Uzun bir sessizliğin ardından kararlı bir sesle: “Evet öğretmenim… Ben de öğretmen olacağım. Sizin gibi bir öğretmen.” dedi. Sabah öğretmenine veremediği resmi çıkarıp hediye etti.

O akşam Nilay Öğretmen evine dönerken içinden şunları geçiriyordu: “Öğretmenlik, bir fidanı ağaca dönüştürme çabasıdır. Ne kadar su ister ne kadar güneş almalı, hangi toprak ona iyi gelir? Bunları anlamak sabır, merhamet ve dikkat ister. Bazen sınıftaki otoriteniz şifa olur; bazen merhametiniz. Bazen koyduğunuz mesafe iyileştirir; bazen bir öğrencinin evine gidip kapısını çalmanız… Bazen bir öğrenciye verdiğiniz küçük bir destek tüm sınıfa ders olur. Bazen de sınıftaki sıcacık bir gülümseme, koca bir ömür için ışık olur, umut olur.”

 

Öğretmenliği yüreğiyle yapan tüm öğretmenlere ithafen…

İnsanoğlu, yeryüzünde var olduğundan beri,

En büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi.

Aynadaki kişi...

"Deneyimsel Tasarım Öğretisi" insanın gerçek amacını amaç edinmiştir.

Doğru karar alabilmek, doğru seçimler yapabilmek için insanı açık bir bilince yönlendirir. Problemlerin gerçek çözümlerine yönelik stratejiler verir.

"Kim Kimdir" ile başlayan, "İlişkilerde Ustalık" ve "Başarı Psikolojisi" ile devam eden programları insanların kendi dünlerine göre daha mutlu ve daha başarılı olmalarına katkı sağlar.