AYNI FİLMİ KAÇ KERE ÇEKERSİN?

AYNI FİLMİ KAÇ KERE ÇEKERSİN?

Sema, sabahın erken saatinde deli gibi çalan zil sesine uyandı. Hemen sabahlığını üstüne geçirdi, terliklerini giyip koşar adım kapıya yöneldi. “Sabah sabah kim böyle ısrarla kapıyı çalıyor ki?” diye merakla daha koridordan kapıya bağırarak seslendi;

-“Kim ooo?” dedi şaşkın bir sesle.

+"Aç aç… benim Merve...”

Merve, Sema’nın yıllardır aynı apartmanda oturduğu çok sevdiği komşularından biriydi. İyi niyetli, sevdiği bir arkadaşıydı ancak çok sık bir araya gelemezlerdi. Genellikle Merve’nin ev ile alakalı, çocuklar ile alakalı işleri olur, oradan oraya koştururdu. Kendisinden yaşça küçük komşusunu kız kardeşi yerine koymuştu Sema. Şimdiye kadar çat kapı geldiği de hiç görülmemişti o yüzden çok telaşlandı tabi komşusu için.

-“Merve... ablacım sabahın bu saatinde seni buraya getiren şey nedir?”

+”Bıktım abla... İnan ki bıktım... Alıp başımı gideceğim buralardan. Her yeni bir arkadaşlık kurduğumda annem, babam, eşim herkes üstüme geliyor. Resmen kaosa sebep oluyor. Benim arkadaşlık kurmaya hakkım yok mu? İnsanlar çok garip, kimse kimsenin mutlu olmasını istemiyor. Bir arkadaşım oldu diye çıkan bunca tatsızlık inanılır gibi değil. Her defasında böyle oluyor? Yeter artık ben daha fazlasını kaldıramayacağım… Başımı alıp gitmekten başka çarem var mı?” diyerek göz yaşlarını tutamadı ve ağlamaya başladı.

-“Gittiğin yere kendini de götürecek misin?” dedi Sema.

“Unutma sen değişince dünya değişir… Sen değişmediğin sürece nereye gidersen git bu problem seninle gelecek. Önce kendini geliştirmen, değiştirmen lazım. Yani aslında sana yeni bir sen lazım..” dedi Sema.

İnsanlarla ilişki kurmak Merve’nin en büyük hakkıydı... Merve de bunu zaten çok kez deneyimlemişti ama hepsinde bir dengesizlik olmuş ve kötü sonlamıştı. Ailesi de Merve’nin ne zaman yeni bir arkadaş edinse üzülüp, şikayetçi olmasından kaynaklı artık yeni birisinden bahsedince hepsinin tüyleri diken diken oluyordu. “Neee Ayşe mi? Nee Mert mi?” diyorlardı. Çünkü Ayşe çoğu kez arkadaşlarından ya ihanete uğruyor ya da hep yarı yolda bırakılıyordu. Canın yanması artık ailesini de üzüyordu. Tabi hayat herkese kendi yaşaması gerekeni sunacaktı. O da böylelikle kıvam nedir, kıvamı en keyifli hayat da nasıl kullanabilirim bu sebeple öğrenecekti artık. Sınırlarını koruduğunda aslında ne kimse yarı yolda bırakabiliyor ne de Merve’nin üzülmesine sebep olacak durumlar gelişiyordu.

İnsan ilişkilerinde kıvamı tutturamadığında tıpkı yemeklerde olduğu gibi lezzetsiz bir tat almaya başlar. İnsanın tuza ihtiyacı var ama yemek yaparken miktarını arttırdığında, kıvamı tutturamadığında  yenmez bir hale getirebiliyor. Bir kek yaparken kabarması için yumurta koyuyor ancak haddinden fazla yumurta koyduğumuzda o keki yenmez hale getirebiliyor. İnsan ilişkilerinde de tıpkı böyle değil midir? Eşimize değer vermemiz ilişkimiz için çok önemliyken haddinden fazla, her şeyden çok ona değer vermemiz, onu sıkıp bunaltmamız, ilişkimizin bozulmasına sebep olmuyor mu?

İnsana bu hayatta birden fazla rol verilmiş. Bazı sahnelerinde anneyiz, bazı sahnelerinde abla, bazı sahnelerinde evlat, bazı sahnelerinde arkadaş… Doğru sahnede doğru rolü oynamadığında o filmi yanlış bir filme dönüştürebilir… Tüm ilişkileri de tepetaklak olabilir. Bu sebeple ne kadar sahnelerinde ne kadar kıvamında davranırsa insan o kadar da rolünün hakkını vermiş, mutlu ve dengeli bir hayat sürmüş olur.

İnsanoğlu, yeryüzünde var olduğundan beri,

En büyük dostu ve düşmanı değişmedi.

Aynadaki kişi...

"Deneyimsel Tasarım Öğretisi" insanın gerçek amacını amaç edinmiştir. 

Doğru karar alabilmek, doğru seçimler yapabilmek için insanı açık bir bilince yönlendirir. Problemlerin gerçek çözümlerine yönelik stratejiler verir.

"Kim Kimdir" ile başlayan, "İlişkilerde Ustalık" ve "Başarı Psikolojisi" ile devam eden programları insanların kendi dünlerine göre daha mutlu ve daha başarılı olmalarına katkı sağlar.